Menu+

Scannen, inpakken en wegwezen

Gepost op 11-08-2015

Oewhh een blog over hoe John, een man, denkt over Tinder.
Nou Pia, een vrouw, kan het niet laten om hier op te reageren (zoals een echte vrouw beaamt).
Tinder, een geweldig tijdverdrijf.
Plaatjes vegen, af en toe een leuk gesprek en heel, heel soms, nog een leuke avond.
Maar goed het kaf van het koren scheiden is inderdaad een heel karwei…

Foto
Allereerst moet je je een weg banen door alle ik-geil-verschrikkelijk-op-mijn-eigen-opgepompte-lichaam mannen. Ik vind het fijn als je foto’s wat meer van je laten zien dan een lekker lichaam of een serieuze selfie voor de badkamer spiegel omdat je kapsel die dag zo goed gelukt is.
Ook stijve piemels hoeven voor mij niet zo.
Aan de andere kant is het wel meteen duidelijk wat deze Tinderman verwacht.
Want ja er zijn ook een heleboel onduidelijkheden, ook aan deze kant van de like-knop. Waarom groepsfoto’s? Zodat je zelf een kerel kan uitkiezen?
Foto’s met kleine kinderen: omdat het hetzelfde effect heeft als met een puppy of kitten op de foto te gaan. Alleen was de baby eerder gevonden?

Tekst
Dat mannen niet zoveel woorden gebruiken als vrouwen is inmiddels wel bewezen. Maar het niet invullen van tekst is wel heel lastig om te beoordelen of je iets gemeenschappelijks hebt.
Of wat ook heel fijn is, zijn de nietszeggende levenswijsheden quotes.
Maar goed, soms voegt tekst ook daadwerkelijk iets toe. Zoals Tinderman A met een foto van zichzelf voor het raam. De aandacht werd getrokken naar zijn billen. Raar gevormd. Even kijken of er meer foto’s zijn… nee de tekst legde het vreemde prima uit: “ik draag graag luiers.”
Tot op de dag van vandaag heb ik nog spijt dat ik uit schrik het kruisje heb gebruikt en niet het hartje, want een gesprek had zo interessant kunnen zijn.

Wederzijdse interesse
Maar dan heb je wel op het hartje gedrukt. Er volgt een spannende seconde waarin blijkt of er een match is of niet.

“Hoi” is denk ik de meest gebruikte openingszin. Zelf hou ik van iets meer eigenheid. Maar er zijn wel erg veel mannen die in de afwachtmodus zitten. Of gewoon giebelen om alles wat je zegt en netjes antwoord geven, maar eigen vragen verzinnen is weer een brug te ver.
Dat mannen net zo effectief omgaan met hun liefdesleven op Tinder als bij het kopen van een nieuwe spijkerbroek houdt gesprekken in ieder geval overzichtelijk.

Tinderman B: “Hee jij bent ook begin 30. Wil je kinderen?”
ik: “Klopt. Kinderen? Ooit, mits ik de juiste persoon tegen het lijf loop.”
Tinderman B: “Ik ook. Zullen we afspreken?”

En nee dit is geen grap. En ja dit is de enige tekst die er is uitgewisseld.

Het scannen, inpakken of wegwezen verhaal als het om mensen gaat blijf ik lastig vinden.

Tinderman C: “…Kijk, dat is het perfecte antwoord. En heb ik nog niet eerder gehad. Wat is eigenlijk je lengte?”
ik: “1.79”
Tinderman C: “Dat is dan weer niet perfect. Tot ziens”

En zo voegde ik toch maar mijn lengte toe aan mijn profiel.

Maar John, jij vindt dat het aan vrouwen ligt. Ik dacht aan mannen. Nu we onze teksten zo naast elkaar leggen zijn het misschien wel mensen in het algemeen.
Of willen de vrijgezellen boven een bepaalde leeftijd of seks of een serieuze relatie.
Maar vooral in de weg er naar toe niet al te veel moeite stoppen?
Zijn we een product van onze tijd geworden met ons snelle scannen inpakken en wegwezen gedrag?
Hebben wij ergens een software update gemist?

 

 

Deze tekst is een reactie op de blog van John Kraijenbrink en gepubliceerd in het engels, 2015

Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *